Log in
updated 6:01 PM CDT, Jun 22, 2017
Ροή ειδήσεων :

Xanthinet.gr - Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Αύγουστος 2016

Με την υπογραφή του Σέμπα

Πολιτιστικός Σύλλογος βράβευσε τον Πέτρο Θεοχαρίδη και όχι το ίδιο το κράτος

Ο Πέτρος Θεοχαρίδης είναι ουσιαστικά από τους πρώτους ανθρώπους που ξεκίνησαν μια προσπάθεια ώστε να καταγραφεί και να σωθεί τόσο η γλώσσα όσο και άλλα πολιτισμικά στοιχεία των Ελλήνων Πομάκων της Θράκης κι αν σήμερα έχουμε φτάσει στο σημείο να υπάρχει πλέον καταγεγραμμένο ένα μεγάλο κομμάτι του πομάκικου πολιτισμού το χρωστάμε σε πολύ μεγάλο βαθμό στον συγκεκριμένο άνθρωπο. Αυτόν τον άνθρωπο λοιπόν αποφάσισε να βραβεύσει πριν λίγες μέρες ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ξάνθης και πραγματικά θέλω να συγχαρώ δημόσια τόσο την Πρόεδρο του Συλλόγου όσο και τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. για την πρωτοβουλία τους αυτή. Είναι μια βράβευση που έγινε με μεγάλη καθυστέρηση αλλά τουλάχιστον έγινε. Εκείνο όμως που με στεναχωρεί είναι που χρειάστηκε η εν λόγω βράβευση να γίνει από έναν απλό πολιτιστικό σύλλογο ενώ όφειλέ να την είχε κάνει εδώ και δεκαετίες το ίδιο το κράτος. Εννοείται πως από τη μεριά της ελληνικής πολιτείας δε θα ήταν αρκετή μια απλή βράβευση. Το ελληνικό κράτος έπρεπε να στηρίξει με κάθε τρόπο και μέσο την προσπάθεια του Πέτρου Θεοχαρίδη όσο και εκείνων που συνέχισαν αυτόν τον αγώνα ώστε να μη χαθεί ένας ολόκληρος πολιτισμός. Αλλά ποιος κράτος να δώσει μια τέτοια στήριξη; Αυτό που δεν τολμά ούτε καν να ξεστομίσει τη λέξη ΠΟΜΑΚΟΣ;

Το πάντρεμα «σουβλακιάδας» και πολιτιστικών εκδηλώσεων κάνει μαγευτικές τις Γιορτές Παλιάς Ξάνθης 

Από τις 3 μέχρι και τις 10 Σεπτεμβρίου η Ξάνθη φοράει τα καλά της και ετοιμάζεται να υποδεχτεί και πάλι χιλιάδες επισκέπτες για τις γιορτές παλιάς Πόλης. Πρόκειται ουσιαστικά για μια μαγευτική εβδομάδα στα στενά σοκάκια της παλιάς πόλης όπου είναι στημένα τα στέκια των πολιτιστικών συλλόγων ή αν προτιμάτε, πρρόκειται για την περίφημη «σουβλακιάδα» που λέμε συνήθως ειρωνικά στη γλώσσα της δημοσιογραφίας αλλά η αλήθεια είναι πως χωρίς αυτή τη σουβλακιάδα οι συγκεκριμένες γιορτές δε θα είχαν κανένα νόημα. Σίγουρα ένα πολύ σημαντικό κομμάτι των Γιορτών Παλιάς Πόλης είναι και οι πολλές εκδηλώσεις πολιτιστικού περιεχομένου με το Κέντρο Πολιτισμού του Δήμου Ξάνθης να καταβάλει κάθε προσπάθεια ώστε οι πολιτιστικές αυτές εκδηλώσεις να είναι και αρκετές και πολύ ποιοτικές. Δε μιλάμε μόνο για τις συναυλίες στην κεντρική σκηνή της πλατείας Μητροπόλεως αλλά και για τις πολλές ακόμα παράλληλες εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται σε διάφορα σημεία της πόλης. Επαναλαμβάνω όμως πως όσο καλές κι αν είναι αυτές οι εκδηλώσεις, χωρίς τα στέκια των συλλόγων δε θα ήταν τόσο πετυχημένες οι γιορτές αυτές όπως φυσικά ισχύει και το αντίθετο. Μόνο με τα στέκια των συλλόγων αλλά χωρίς τις πολιτιστικού περιεχομένου εκδηλώσεις επίσης δε είχαν ιδιαίτερο νόημα οι Γιορτές Παλιάς Πόλης. Ουσιαστικά αυτό το πάντρεμα των εκδηλώσεων με τη σουβλακιάδα δημιουργεί μια μαγευτική ατμόσφαιρα που όμοια της δε θα βρείτε πουθενά άλλου. Όσοι έχετε επισκεφθεί τις Γιορτές Παλιάς Πόλης σίγουρα με καταλαβαίνετε, οι υπόλοιποι θα πρέπει να το ζήσετε για να με καταλάβετε. Ελάτε να το ζήσουμε μαζί στις φετινές Γιορτές Παλιάς Πόλης, αξίζει τον κόπο.   

Για τα αυτονόητα δε χρειάζονται Δελτία Τύπου κύριοι «ΠΡΟΤΥΠΟ» του Δήμου Ξάνθης 

Ακόμα δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς κάνει ο Δήμαρχος Ξάνθης. Προσπαθεί με Δελτία Τύπου να διαφημίσει το έργο και τις δράσεις του; Οι πολίτες αυτού του τόπου κύριε Δήμαρχε έχουν μάτια και βλέπουν τόσο αυτά που κάνετε όσο και εκείνα που δεν κάνετε και όταν πλησιάσουν οι εκλογές θα τα βάλουν όλα στη ζυγαριά και θα κρίνουν. Για τις 5 λάμπες που άλλαξε ο Δήμος ή για τα 3 ρέματα που καθάρισε και γενικότερα για τα αυτονόητα δε χρειάζονται Δελτία Τύπου. Είναι υποχρέωση του Δήμου να τα κάνει όλα αυτά και δεν πρόκειται για κάποια πρωτοτυπία. Εκτός αν μιλάμε για απάντηση προς τους συναδέλφους που συχνά πυκνά γράφουν για το ανύπαρκτο έργο σας αλλά πιστέψτε με, και δέκα Δελτία Τύπου τη μέρα να βγάζετε αυτοί τα ίδια θα συνεχίσουν να γράφουν. Εννοείται πως όταν πρόκειται για κάποια εκδήλωση πολιτιστικού ή οποιουδήποτε άλλου περιεχομένου ή όταν πρόκειται για υλοποίηση κάποιου έργου όπως για παράδειγμα οι πολλές ασφαλτοστρώσεις που το τελευταίο διάστημα κάνει ο Δήμος, τα Δελτία Τύπου είναι παραπάνω κι από απαραίτητα ώστε να ενημερώνονται οι πολίτες αυτού του τόπου. Όχι όμως και για τις λάμπες που αλλάζει ο Δήμος να βγάζει Δελτία Τύπου. Σε λίγο δηλαδή θα παίρνουμε ανακοινώσεις και για τα απορριμματοφόρα της Υπηρεσίας Καθαριότητας που σε καθημερινή βάση μαζεύουν τα απορρίμματα από τους κάδους. ΕΛΕΟΣ.   

Προς απογοήτευση ορισμένων η καριόκα της Ξάνθης τα κατάφερε

Τεράστια επιτυχία για την Ξάνθη αποτελεί το ρεκόρ Γκίνες για την  καριόκα γίγας η οποία ζύγιζε σχεδόν 400 κιλά και είχε παρασκευαστεί από ζαχαροπλάστες της Ξάνθης πριν από μερικούς μήνες. Ήταν μια προσπάθεια του Επιμελητηρίου σε συνεργασία με ντόπιους επαγγελματίες ώστε ένα από τα έτσι κι αλλιώς πολύ γνωστά προϊόντα της Ξάνθης να γίνει ακόμα πιο γνωστό. Το ρεκόρ αυτό βέβαια απογοήτευσε όλους εκείνους οι οποίοι σχεδόν πανηγύριζαν τότε που είχε φάνει πως η όλη προσπάθεια πήγε χαμένη και πως η καριόκα γίγας δε θα έμπαινε στο βιβλίο Γκίνες. Βλέπετε έχουμε και προοδευτικούς ανθρώπους εδώ στη Θράκη οι οποίοι όντας τόσο δημοκράτες και ανοιχτόμυαλοι πολεμούν κάθε προσπάθεια ανάδειξης του τόπου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια δεν τους ενοχλεί το ίδιο το ρεκόρ αλλά τα πρόσωπα που κατάφεραν να φέρουν αυτήν την τεράστια επιτυχία για την Ξάνθη. Κρίμα που δεν έμεινε κανένα κομμάτι από την καριόκα γίγας να τους κεράσουμε, έτσι για να τους φύγει η πίκρα βρε αδελφέ.  

 

Με την υπογραφή του Σέμπα

Ο πολιτισμός του μέσου Ξανθιώτη στην πράξη

Στις 16 Αυγούστου, μόλις μια μέρα μετά το δεκαπενταύγουστο δηλαδή αποφάσισα να κάνω μια μικρή βόλτα σε σημεία όπου συγκεντρώνεται αρκετός κόσμος για ένα ΠΙΚ ΝΙΚ την Πρωτομαγιά, το δεκαπενταύγουστο και άλλες αργίες. Αυτό που αντίκρισα ήταν ένας απέραντος σκουπιδότοπος αν και πρέπει να παραδεχτώ πως σε σχέση με προηγούμενες χρονιές, αυτή τη φορά η κατάσταση ήταν αρκετά καλύτερη αλλά όχι ικανοποιητική και φυσικά τα σκουπίδια αυτά δεν πήγαν μόνα τους εκεί. Εγώ κι εσύ φίλε συντοπίτη Ξανθιώτη αφού ψήσαμε, φάγαμε, ήπιαμε και περάσαμε μια όμορφη μέρα, ξεχάσαμε φεύγοντας να μαζέψουμε τα σκουπίδια μας και να τα πετάξουμε στον πρώτο άδειο κάδο απορριμμάτων που θα βρούμε στο δρόμο της επιστροφής. Η αλήθεια είναι πως σχεδόν σε όλα αυτά τα σημεία όπου μαζεύεται αρκετός κόσμος εκείνες τις μέρες, υπάρχει μόνο ένας κάδος απορριμμάτων ο οποίος φυσικά τη μέρα που επισκέφθηκα αυτά τα μέρη ήταν γεμάτος. Αυτό όμως δεν αποτελεί δικαιολογία για σένα αγαπητέ Ξανθιώτη διότι μπορούσες να μαζέψεις τα δικά σου σκουπίδια και να τα πετάξεις σε άλλον κάδο. Απλά είναι μάλλον πιο εύκολο και βολικό να πούμε πως φταίει για παράδειγμα ο Δήμος που δεν έχει τοποθετήσει περισσότερους κάδους στα συγκεκριμένα σημεία. Αυτός είναι δυστυχώς ο πολιτισμός του μέσου Ξανθιώτη και φυσικά το βλέπουμε και μέσα στην πόλη όπου βέβαια και πάλι φταίει ο Δήμος αλλά όχι εμείς οι πολίτες.    

Είμαστε ο λαός που ότι θυμάται χαίρεται 

Αφού νιώσαμε για άλλη μια φορά περήφανοι σαν Έλληνες για τις τεράστιες επιτυχίες των αθλητών μας στους Ολυμπιακούς Αγώνες, θυμηθήκαμε ξαφνικά πως οι συγκεκριμένοι αθλητές κατάφεραν να φτάσουν στην κορυφή και να δοξάσουν την πατρίδα μας εντελώς μόνοι, χωρίς την παραμικρή στήριξη από την πολιτεία. Δεν είδα όμως κανέναν να το λέει αυτό πριν έρθουν αυτές οι μεγάλες επιτυχίες και τα μετάλλια. Ασφαλώς αυτό δε γίνεται πρώτη φορά, και κατά το παρελθόν την ίδια συμπεριφορά είχαμε ως λαός και φυσικά αν δεν είχαν έρθει τα μετάλλια αυτά στους φετινούς Ολυμπιακούς Αγώνες κανένας μας δε θα είχε ασχοληθεί με τους Έλληνες αθλητές που πήραν μέρος σ’ αυτούς και με τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν μέχρι να φτάσουν εκεί. Φυσικά όλα αυτά σύντομα θα ξεχαστούν και όλοι μας θα συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο που με ελάχιστες εξαιρέσεις, μόνο ντροπή μας έχει φέρει. Όσο για τους άλλους αθλητές, θα περιμένουμε να μας φέρουν τα επόμενα χρυσά μετάλλια για να ασχοληθούμε και πάλι μαζί τους και με τα προβλήματα τους. Τέτοιος λαός είμαστε δυστυχώς. 

Η κατάντια του Υπουργείου Οικονομικών 

Δεν ξέρω αν στο Υπουργείο Οικονομικών δεν έχουν χρήματα ή απλά το σύστημα έχει κάνει πολλά βήματα πίσω αλλά ότι από τα δυο και να ισχύει, υπάρχει μια τεράστια και εντελώς αδικαιολόγητη καθυστέρηση ως προς την επιστροφή χρημάτων σε φορολογούμενους πολίτες. Άνθρωποι οι οποίοι υπέβαλαν τη φορολογική τους δήλωση ακόμα και πριν από 3 μήνες και έχουν επιστρεφόμενα, ακόμα δεν τα έχουν πάρει. Το παράδοξο είναι πως δε μιλάμε για περιπτώσεις όπου το επιστρεφόμενο ποσό είναι μεγάλο κι άρα ενδεχομένως να είναι απαραίτητος ένας πιο καλός έλεγχος. Εδώ μιλάμε για ποσά από 20 έως 40 ευρώ τα οποία μέσα σε 3 μήνες το Υπουργείο Οικονομικών δεν έχει καταφέρει να επιστρέψει. Είναι δυνατόν να βρίσκεται σε τέτοια χάλια η ελληνική οικονομία και να μην υπάρχουν τόσα χρήματα; Δε νομίζω, μάλλον τον ΕΝΦΙΑ περιμένουν εκεί στο Υπουργείο ώστε να κάνουν τον συμψηφισμό και να μην επιστρέψουν χρήματα σε κανέναν αλλά δε μπορώ να καταλάβω τι νόημα έχει να κρατήσεις για παράδειγμα 30 ευρώ από έναν φορολογούμενο που θα κληθεί να πληρώσει ΕΝΦΙΑ 800 ευρώ. Αν το επιστρεφόμενο ποσό είναι πάνω κάτω ίδιο με τον ΕΝΦΙΑ που θα πληρώσει ο φορολογούμενος τότε θα είναι νόημα ένας τέτοιος συμψηφισμός αλλά το να κρατάς σαν κράτος 30 ευρώ από κάποιον που πρέπει να σου πληρώσει 800 ευρώ είναι απλώς κατάντια. Θυμίζω πως μόλις πριν από 2 χρόνια, την ώρα που έκανε ο φορολογούμενος τη δήλωση του ήξερε και την ακριβή ημερομηνία που θα πάρει τα επιστρεφόμενα. Μάλλον πρόκειται για την πρόοδο που μας είχε υποσχεθεί η πρώτη φορά αριστερά.  

Η άλλη όψη της Εκκλησίας 

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για τα περιουσιακά στοιχεία της Εκκλησίας καθώς και για τη μη φορολόγηση της, με κάποια από αυτά συμφωνώ και με κάποια όχι αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Φυσικά ούτε ο καταλληλότερος είμαι αλλά ούτε και αρκετά στοιχεία διαθέτω ώστε να πάρω θέση για το συγκεκριμένο θέμα. Εκείνο που ξέρω όμως είναι πως στην Εκκλησία μπορεί κανείς να βρει σπάνιους ανθρώπους που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στο να βοηθάνε όσους έχουν πραγματικά ανάγκη. Ένας τέτοιος Άγιος Άνθρωπος έχουμε την τύχη να βρίσκεται στην Ξάνθη και αναφέρομαι στο Σεβασμιότατο Μητροπολίτη μας. Αν και μουσουλμάνος γνωρίζω πολύ καλά το πόσο σπουδαίος άνθρωπος είναι. Δεν έχει αρνηθεί τη βοήθεια σε κανέναν και το πιο σπουδαίο κατά την άποψη μου είναι πως εκείνους που του ζητάνε βοήθεια δεν τους ξεχωρίζει σε χριστιανούς και μουσουλμάνους αλλά τους βοηθάει όλους. Δεν υπάρχει περίπτωση να του ζητήσει κάποιος βοήθεια και να φύγει με άδεια χέρια. Άρα λοιπόν πέρα από τις περιουσίες και τη φορολόγηση θεωρώ πως θα πρέπει να αναφερόμαστε και σε αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους που σίγουρα δεν είναι λίγοι και σίγουρα δεν υπάρχουν μόνο στην Ξάνθη.   

Σ. Καραχότζα 

 

Με την υπογραφή του Σέμπα

Δεν είναι κακό να υπάρχει τζαμί στην Αθήνα αλλά…

Ένα θέμα για το οποίο έχουν ακουστεί διάφορες απόψεις είναι η ανέγερση τεμένους στην Αθήνα ώστε να εξυπηρετούνται οι εκεί μουσουλμάνοι. Προσωπικά δεν το θεωρώ ούτε κακό ούτε παράλογο να υπάρχει ένα τζαμί στη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Ας μην ξεχνάμε πως σε μια πόλη των 5 εκατομμυρίων ανθρώπων είναι λογικό να ζουν και αρκετοί μουσουλμάνοι. Ειδικά στην Αθήνα ζουν νόμιμα και μόνιμα μουσουλμάνοι τόσο από τη Θράκη όσο και από άλλες χώρες ενώ υπάρχουν κι εκείνοι που ζουν στην πρωτεύουσα για ορισμένο διάστημα, όσο για παράδειγμα διαρκεί η εργασία τους. Άρα θα μπορούσε να για τους ανθρώπους αυτούς να υπάρχει ένα τζαμί όπως υπάρχουν και εκκλησίες στα Πομακοχώρια της Ξάνθης τα οποία ναι μεν βρίσκονται στην Ελλάδα αλλά κατοικούνται αποκλειστικά από μουσουλμάνους. Ωστόσο στα Πομακοχώρια εργάζονται και εκατοντάδες χριστιανοί κι άρα σωστά υπάρχουν οι εκκλησίες αυτές. 

Μέχρι εδώ είναι όλα λογικά και κατανοητά νομίζω με τη διαφορά πως τώρα η περίπτωση του τεμένους στην Αθήνα αρχίζει να παίρνει άλλες διαστάσεις. Ενώ ως χώρα είχαμε την υποχρέωση να δεχτούμε μόνο παιδιά και γυναίκες από τη Συρία ως πρόσφυγες, η προοδευτική κυβέρνηση φρόντισε να μας φέρει εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνους από διάφορες χώρες και σα μην έφταναν τα λεφτά που ως κράτος ξοδεύουμε για την παροχή στέγης και τροφής στους εν λόγω  λαθρομετανάστες, τώρα πρέπει να τους φτιάξουμε και τζαμιά. Η υπόθεση αυτή λοιπόν είναι πιο περίπλοκη απ’ όσο αρχικά φαίνεται και φυσικά δε μιλάω για προσπάθεια μετατροπής της Ελλάδας σε μια ισλαμική χώρα. Αυτό είναι αστείο ακόμα και να το σκέφτεται κανείς, η Ελλάδα ήταν, είναι και θα παραμείνει μια χριστιανική χώρα. Υπάρχει όμως το ενδεχόμενο πίσω από την ιστορία με τους δήθεν πρόσφυγες και τα τζαμιά ορισμένοι να τρώνε με χρυσά κουτάλια. Αλλιώς θα είχαν ήδη φροντίσει να στείλουν τους λαθρομετανάστες αυτούς στις χώρες τους.   

Επιστολές συμπαράστασης: Ο εύκολος κι ανέξοδος τρόπος να κάνεις τον ευαίσθητο 

Δεκάδες είναι οι επιστολές συμπαράστασης προς τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων, προς τους μαθητές και το εκπαιδευτικό προσωπικό του Μουσικού Σχολείου Ξάνθης που έχουμε διαβάσει ως τώρα. Ορισμένοι προσπαθούν με τον τρόπο αυτό να δείξουν το πόσο ευαίσθητοι είναι μόνο που το πρόβλημα δεν έχει λυθεί ακόμα. Εντάξει, αν είναι να γράψω κι εγώ μια τέτοια επιστολή γεμάτη μεγάλα; και όμορφα λόγια, να τη δημοσιεύσουν τα τοπικά ΜΜΕ και να μάθει όλη η Ξάνθη το πόσο ευαίσθητος είμαι κι εγώ σε τέτοια θέματα. Εδώ όμως υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα και χρειάζονται συγκεκριμένες λύσεις. Αν κάποιος μπορεί να βοηθήσει στην ανεύρεση λύσης ας το κάνει, διαφορετικά όλες αυτές οι επιστολές δεν έχουν κανένα νόημα. Ασφαλώς και είναι σημαντική η ηθική στήριξη αλλά μέχρι ένα σημείο. Από εκεί και πέρα θα πρέπει να κινηθούν οι αρμόδιοι ώστε το Μουσικό Σχολείο Ξάνθης να αποκτήσει τις υποδομές που χρειάζεται για τις ανάγκες των μαθητών του. Με τα ευχολόγια δε θυμάμαι να λύθηκε κανένα πρόβλημα ως τώρα. 

Η πολιτική πάνω από την ανθρώπινη υγεία; 

Κάτι για μη σωστή εξυπηρέτηση των πολιτών που δεν ανήκουν πολιτικά στο χώρο της αριστεράς από τους γιατρούς των Κοινωνικών Ιατρείων έφτασε τις τελευταίες μέρες στα αυτιά μου αλλά πρόκειται για κάτι που δεν κατάφερα ακόμα να επιβεβαιώσω. Ελπίζω η πληροφορία αυτή να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα διότι δε μπορώ να φανταστώ πως άνθρωποι που έχουν ως καθήκον να βοηθάνε τον συνάνθρωπο τους και έχουν δώσει ιερό όρκο, βάζουν την πολιτική πάνω από την ανθρώπινη υγεία. Αν δηλαδή είσαι αριστερός, όχι απαραίτητα ΣΥΡΙΖΑΙΟΣ, έχεις προτεραιότητα σε αυτά τα Κοινωνικά Ιατρεία αλλά αν τυχόν είσαι δεξιός τότε ενδεχομένως να μην εξυπηρετηθείς ποτέ. Δε θέλω ούτε να σκέφτομαι πως εκεί μέσα μπορεί να παίζονται τόσο βρόμικα παιχνίδια αλλά έτσι και είναι αληθινή η πληροφορία που έφτασε στα χέρια μου τότε νομίζω μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε γιατί ως χώρα φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.    

Θετική η μέχρι τώρα παρουσία του Γιώργου Παυλίδη στη θέση του Περιφερειάρχη ΑΜ-Θ

Μόνο καλά λόγια έχω να πω για τη μέχρι τώρα παρουσία του Γιώργου Παυλίδη στη θέση του Περιφερειάρχη ΑΜ-Θ και δεν πρόκειται για στήριξη στο πρόσωπο του αλλά απλά για αναγνώριση της προσπάθειας που καταβάλει και των αποτελεσμάτων που έχει φέρει μέχρι τώρα η προσπάθεια του αυτή. Σχεδόν κάθε εβδομάδα ανακοινώνεται η προκήρυξη ενός διαγωνισμού ή η υπογραφή κάποιας σύμβασης για την υλοποίηση τεχνικών και άλλων έργων στην ευρύτερη περιοχή. Αυτό κατά την άποψη μου δείχνει διάθεση για δουλειά και προσφορά στον τόπο. Αυτό που εγώ βλέπω είναι πως ο Γιώργος Παυλίδης κάνει ότι μπορεί ώστε να μην χαθεί ούτε ένα ευρώ από τις διαθέσιμες χρηματοδοτήσεις. Ο καθένας θα μπορούσε να το κάνει αυτό βέβαια με την προϋπόθεση να έχει όρεξη για δουλειά κι απ’ ότι φαίνεται ο νυν Περιφερειάρχης ΑΜ-Θ την έχει και με το παραπάνω αυτή την όρεξη. Εύχομαι για το καλό του τόπου να συνεχίσει έτσι κι ακόμα πιο δυνατά διότι ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο.   

 

Νομάρχες που είπαν την αλήθεια για τους Πομάκους

Τότε που οι νομάρχες μιλούσαν τη γλώσσα της αλήθειας:  

Παναγιώτης Φωτέας

 (Νομάρχης Ροδόπης 1974-1981)

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω μια ιστορικής σημασίας συνέντευξη ενός ανθρώπου που υπηρέτησε τη Θράκη αλλά και τη λογοτεχνία. Πρόκειται για τον Παναγιώτη Φωτέα, το φωτισμένο νομάρχη που με ευσυνειδησία διοίκησε το νομό Ροδόπης επί οκτώ έτη(1974-1981). Ως νομάρχης Ροδόπης άφησε σημαντικό θεσμικό και πολιτιστικό έργο, έργο που ακόμα θυμούνται με θαυμασμό και ευγνωμοσύνη οι κάτοικοι της Κομοτηνής. Στη συνέντευξή του με θέμα τους Πομάκους ο Παναγιώτης Φωτέας, ως άριστος χειριστής του ελληνικού λόγου, καταθέτει συγκλονιστικές μαρτυρίες για το ιστορικό παρελθόν της Θράκης και αρχαιολογικά στοιχεία που καταδεικνύουν τις βυζαντινές ρίζες των Πομάκων.

Ας πούμε, όμως δυο λόγια γι αυτή τη χαρισματική προσωπικότητα. Ο Παναγιώτης Φωτέας (1939-1998) γεννήθηκε στην Καρδαμύλη της μεσσηνιακής Μάνης. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα, πολιτικές επιστήμες και δίκαιο στο Παρίσι. Διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου. Το 1974 διορίστηκε νομάρχης Ροδόπης, θέση στην οποία παρέμεινε επί επτάμιση χρόνια. Διετέλεσε γενικός διευθυντής του Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών και Μελετών (1984-1985), γενικός γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού (1989-1992), βουλευτής (1992). Το 1994 εξελέγη πρώτος αιρετός νομάρχης Μεσσηνίας ως επικεφαλής της παράταξης «Λαϊκή Ένωση για τη Μεσσηνία». Πέθανε το 1998, σε ηλικία 59 χρόνων.

Η διδακτορική του διατριβή είχε τίτλο «Ο Γκωλισμός και η 5η Γαλλική Δημοκρατία» (1974). Στο συγγραφικό του έργο συμπεριλαμβάνονται τα ακόλουθα βιβλία: «Η ελληνική απελπισία» (1980), «Τα μηνιαία», (1978), «Άρθρα μάχης (πολιτικά άρθρα)» (1983), «Στα ίχνη της ελευθερίας», (1985), «Μορφές Ελλήνων. Δοκίμια για προσωπικότητες του νέου ελληνισμού», (1991), «Ο λόγος και ο χρόνος» (1990), «Το πλήθος και το πρόσωπο» (1992), «Οι εκτροπές της κουλτούρας» (1996), «Τα παντοτινά ταξίδια» (1997), «Η πόλις και ο άνθρωπος» (2001),  «Η μυστική βοή» (1991), «Οι ραβδοσκόποι» (1993), «Σαν τα παιδιά» (1995), «Απλές φωνές» (1999), «Θέματα πολιτισμού και τοπικής αυτοδιοίκησης» (1992). Ο Παναγιώτης Φωτέας έχει συγγράψει δύο εργασίες σχετικά με τους Πομάκους: «Οι Πομάκοι και το Βυζάντιο»,  Κομοτηνή, εκδ. Μορφωτικός Όμιλος Κομοτηνής, 1977 και «Οι Πομάκοι της Δυτικής Θράκης»,  Κομοτηνή, 1978. 

      Παρακάτω παρουσιάζουμε μία σε πολλούς άγνωστη συνέντευξη του Παναγιώτη Φωτέα προς το δημοσιογράφο και ερευνητή της μουσικής μας κληρονομιάς Γιώργη Μελίκη. Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Μακεδονία» στις 7 Ιουνίου 1981 και αναφέρεται  στα ζητήματα της καταγωγής και της ταυτότητας των Πομάκων της Θράκης.

Σχετικά με το θέμα της εθνολογικής καταβολής των Πομάκων. Τι υποστηρίζει, κύριε Φωτέα, η ελληνική πλευρά στο θέμα αυτό;

Η ελληνική πλευρά είχε πάντοτε την εντιμότητα να μην υποστηρίζει τυφλά και προπαγανδιστικά μιαν ελληνικότητα τραβηγμένη και στηριζόμενη σε επιχειρήματα ευκαιρίας και σκοπιμότητας. Υποστηρίζει μόνο ότι δεν πρόκειται ούτε για Βουλγάρους, ούτε για Τούρκους. Από μέρους όμως των Βουλγάρων και των Τούρκων έγινε μεγάλη προσπάθεια εθνικού προσεταιρισμού των Πομάκων. Η τουρκική πίεση πάνω στους πομακικούς πληθυσμούς είναι και σήμερα εντονότατη.

Από θρησκευτική άποψη, τι είναι οι Πομάκοι;

Είναι σίγουρο ότι είναι χριστιανοί εξισλαμισθέντες. Θα μπορούσε να γίνει μια μακρά ανακοίνωση στην παλαιοχριστιανικότητα των Πομάκων στηριζόμενη στα κατάλοιπα βυζαντινών εθίμων όπως το σταύρωμα του ψωμιού. Μετά την πτώση του Βυζαντίου, οι Πομάκοι πέρασαν σε στάδιο φυλετικής κατάπτωσης, επειδή ήταν μισητοί και στους Βουλγάρους και στους Τούρκους. Οι δεύτεροι τους πίεζαν να αρνηθούν τον χριστιανισμό και να εξισλαμισθούν. Μετέφεραν γι αυτό το λόγο από τη Μικρά Ασία στην ορεινή περιοχή τους λεγόμενους Γιουρούκους που πέρασαν τα ισχνά πομάκικα νοικοκυριά από καθολική αρπαγή. Όταν λοιπόν βρέθηκαν σ’ αυτή τη δύσκολη θέση, αναγκάσθηκαν να εξισλαμισθούν. Η απόφαση πάρθηκε σε συγκέντρωση των φυλάρχων τους, που μαζί με τους παπάδες τους πήγαν στη Φιλιππούπολη. Εκεί δήλωσαν πίστη στον μουσουλμανισμό, στα 1656, επί μητροπολίτη Γαβριήλ, άβουλου και συρόμενου από τα γεγονότα ανθρώπου, μολονότι στο βάθος πιστού και αγνού. Τότε κατεδαφίστηκαν 218 εκκλησίες και 336 παρεκκλήσια, όπως γράφει ο Γιέρεκ. Ο προσηλυτιστικός οδοστρωτήρας των Οσμανιδών συνέτριψε τους Πομάκους, αφού και άνθρωποι όπως ο Μεχμέτ Κιπρουλού, που ήταν χριστιανός, τούρκεψε. Πρέπει, όμως, πολλά χρόνια να πέρασαν ανάμεσα σε εμφανή μουσουλμανισμό και κρυφό χριστιανισμό, όπως μαρτυρούν τοπωνύμια, κατάλοιπα εθίμων και λατρείες κοινές. Όταν πάντως τα σύνορα του βυζαντινού κράτους, με την είσοδο των Βουλγάρων στο Βαλκανικό χώρο, μετατέθηκαν στον Αίμο και τη Ροδόπη, οι Βυζαντινοί χρησιμοποίησαν τους Πομάκους σαν είδος ακρίτες της Ευρώπης. Σύμφωνα με το σύστημα της υπεράσπισης του πατρικού εδάφους και της προγονικής εστίας, οι Βυζαντινοί έκαναν γενναίες παραχωρήσεις και σε γη και σε υλικά αγαθά, ώστε με τη δική τους περιουσία σαν κίνητρο να φυλάγουν αποτελεσματικά και τα σύνορα του κράτους. Με την σημερινή ορολογία ήταν πολιτοφύλακες, συνεργάτες των τακτικών στρατιωτικών δυνάμεων στην υπεράσπιση των στενών, στις «κλεισούρες». Με το σύστημα της φωτιάς που άναβαν επάλληλα από κορφή σε κορφή, όπως οι αρχαίες φρυκτωρίες, ειδοποιούσαν τις τακτικές δυνάμεις να τρέξουν σε βοήθεια, κάλυπταν, με άλλα λόγια, άριστα τον συνδυασμό λαϊκής άμυνας και έγκαιρης πληροφόρησης, που τόσο σοφά είχε αναπτύξει το ολόπλευρα πολεμούμενο βυζαντινό κράτος. Γοργοπόδαροι και ευπροσάρμοστοι, όπως και σήμερα είναι οι Πομάκοι, αποτελούσαν ιδεώδεις κλεφτοπολεμιστές, πανταχού παρόντες και πανταχού απόντες.

Ποια εθνικοπολιτική διάσταση παίρνει το θέμα των Πομάκων στις μέρες μας;

Δυστυχώς στους σύγχρονους καιρούς δεν αντλήσαμε διδάγματα από την ιστορική αυτή εμπειρία. Η σημερινή εθνικοπολιτική διάσταση του θέματος μάς πείθει ότι αν, έστω και χωρίς να χρειάζεται σαν αντιπαράθεση σε βόρεια απειλή, είχε αναπτυχθεί ένα σύστημα συσπειρωτικής ζωής των Πομάκων που την κατηύθυνε το ελληνικό κράτος, η σημερινή υποδόρια τουρκική πολιτική και πίεση πάνω στους πολιτικά αθώους και γι αυτούς ευμετάβολους πληθυσμούς δεν θα ήταν τόσο επικίνδυνη. Οι Βυζαντινοί έπαιρναν προστατευτικά μέτρα για τους Πομάκους, βοηθούσαν την οργάνωση των πομακικών χωριών μέσα σε χαράδρες και μακριά από κλεισούρες και δρόμους δημόσιους ή στρατιωτικούς. Σε περιόδους πολεμικές έστελναν τα Πομακόπαιδα να προφυλαχτούν σε μοναστήρια κοντά σε φωτισμένους καλόγερους. Τέτοια μοναστήρια αποτελούσαν σειρά ολόκληρη από εκκλησίες και συγκροτήματα στις βουνοκορφές. Ήταν μια τέλεια οργάνωση.

Έχετε συγκεκριμένα παραδείγματα από τις αυθεντικές σας καταγραφές κ. Φωτέα;

Η σύνδεση των Πομακοπαίδων με τα μοναστήρια και η επιδέξια πρακτική άσκηση στη δύσκολη ζωή, στα ιερά γράμματα και στα όπλα, παρασκεύαζε μιαν αβίαστη διαδοχή αμυντόρων. Τέτοια συγκροτήματα μοναστηριών υπήρχαν στα βόρεια της Ξάνθης και της Κομοτηνής. Πάνω από την Ξάνθη υπάρχει το όρος Παπίκιο. Η ονομασία του είναι χαρακτηριστική. Είναι το βουνό με τους πολλούς παπάδες. Οι Τούρκοι, άλλωστε, το ονόμασαν Δεσπότ-νταγ, δηλαδή το βουνό του δεσπότη.  Η όλη περιοχή είναι γεμάτη από βυζαντινά ερείπια και παραχωμένα νεκροταφεία. Από μαρτυρίες κρατικών δασκάλων και από επισκέψεις προσωπικές με τους αρχαιολόγους της εφορίας Κομοτηνής, μπορώ να βεβαιώσω για την ύπαρξη χριστιανικού νεκροταφείου στην Μελίταινα, πομακικό χωριό πάνω από τον Ίασμο, όπου ο δάσκαλος κ. Ρίζος βρήκε ένα δακτυλίδι και νόμισμα βυζαντινό που παρέδωσε στο μουσείο της Κομοτηνής. Στο ίδιο χωριό και κοντά στο σημερινό νεκροταφείο, μέσα σε μνήμα, βρέθηκε πρόχους βυζαντινής περιόδου.  Βυζαντινά μνημεία επισημάνθηκαν στο χωριό Κρυστάλλη, όπου πρόχειρη έρευνα αποκάλυψε δύο βυζαντινές λυχνίες και ένα βραχιόλι, που παραδόθηκαν στο Μουσείο Κομοτηνής. Δείγματα νεκροταφείου επισημάνθηκαν και στα νότια του ίδιου χωριού, στην Πόα, καθώς και  στην Εσοχή, που αναμφίβολα θα περιέχουν βυζαντινά αντικείμενα, αλλά η περιοχή δεν έχει καθόλου ερευνηθεί.  Στην Κερασιά ο επιθεωρητής δημοτικής εκπαιδεύσεως Ι.Τσακίρης μού μαρτυρεί τι του προσπόρισε η οικειότητά του με τον χότζα του χωριού. Κάποτε, του είπε, υπήρχαν στην περιοχή βυζαντινές εικόνες. Ο επιθεωρητής τον παρακάλεσε να ψάξουν μήπως βρουν καμιά. Αρνήθηκε λέγοντας ότι δεν υπάρχουν. Έπειτα, όμως, από επιμονή και έρευνα βρήκαν σε σχήμα εικόνας διάφορες παλαιότατες δρύινες σανίδες. Ήταν διαμορφωμένες έτσι από την εποχή της χριστιανικής περιόδου προκειμένου να ζωγραφιστούν; Ήταν σβησμένες εικόνες; Ας σημειωθεί ότι οι Πομάκοι είναι πολύ επιφυλακτικοί στην ανιστόρηση των θρησκευτικών τους μεταλλαγών. Μοιάζουν σαν να τους διακρίνει μια φυλετική αμηχανία, συνεπεία του παλιού χριστιανισμού τους και του σημερινού απόλυτου μουσουλμανισμού. Είναι η «απώθηση» και ο φανατισμός της αποστασίας που τους κάνει να αντιδρούν εξ ενστίκτου σε παρόμοιες ερωτήσεις. Το νομίζουν σαν μια παρέμβαση στη θρησκευτική τους συνείδηση ή απλοϊκότερα σα μια προσπάθεια να τους ξανακάμουν χριστιανούς. Η γνωστή προπαγάνδα έχει φυσικά κάθε λόγο να τους δημιουργεί φόβους βίαιου εξισλαμισμού τους για τους μειονοτικούς πληθυσμούς της Θράκης και ειδικά της Ροδόπης, που είναι ο πολυπληθέστερος. Φυσικά και τους Πομάκους, που είναι οι περισσότεροι θρησκευόμενοι μουσουλμάνοι, η καλυμμένη πολιτική της Τουρκίας δεν είναι πολιτική état laїque  (κράτους λαϊκιστικού).  Αν στην κεμαλική Τουρκία ο μουσουλμανισμός δεν αποτελεί αναγκαίο τύπο σε καμιά πτυχή της ατομικής και συλλογικής ζωής (γάμος-βάπτιση, δοξολόγηση εθνικών εορτών),  στη Θράκη η συσπειρωτική της προσπάθεια την ωθεί να απευθύνεται σε όλους με την έννοια ότι θρησκευόμενοι, παλαιομουσουλμάνοι, Πομάκοι και μη, έχουν την κοινή τους κοιτίδα που δεν τους ξεχωρίζει  και τους υποστηρίζει όλους εξίσου «αν διώκονται». Είναι λοιπόν πολύ λεπτό και οι λόγοι καθώς και οι έρευνες πρέπει να έχουν την ευαισθησία της εθναποστολής. 

Θα πρέπει να υπάρχουν και τοπωνύμια χαρακτηριστικά των Πομάκων με ελληνικά ονόματα λόγω της σχέσης αυτής.

Τα τοπωνύμια αποτελούν μιαν άλλη απόδειξη της συνάφειας Πομάκων και Βυζαντίου. Σε λίγη απόσταση από την Οργάνη βρίσκεται το χωριό που λέγεται σήμερα Κάρδαμος, από το τουρκικό Γκερδεμέ.  Η παράδοση διατηρεί ότι στην περιοχή, στα βυζαντινά χρόνια, κλεισουράρχης και οικιστής ήταν ο Κιορ-Δήμος (Δήμος ο μονόφθαλμος, θα λέγαμε, που έχει χάσει το μάτι σε μάχη). Όταν δόθηκαν ελληνικά ονόματα στα τοπωνύμια, σύμφωνα με μια γραμμή που επικράτησε γενικά και χωρίς έρευνα του λόγου της παλιάς ονομασίας, το χωριό πήρε το όνομα Κάρδαμος σαν ηχητικά πλησιέστερη λέξη προς το Γκερδεμέ. Το μεγάλο πάλι πομακοχώρι της Ροδόπης, ο Κέχρος λεγόταν παλιά Με(α)ρικόζ. Σύμφωνα με τις τοπικές έρευνες, η λέξη είναι τουρκική και δόθηκε σίγουρα, μετά τον εξισλαμισμό της περιοχής. Είναι σύνθετη από το Μαρί και Κοζ δηλ. καρυδιά της Μαρίας. Η παράδοση διατηρεί την ύπαρξη μοναστηριακού συγκροτήματος καθώς και μια «ιερή» καρυδιά, κοντά στο νερό (αγίασμα) της Παναγίας που, ας σημειωθεί, και σήμερα οι Πομάκοι τιμούν σαν μητέρα του «προφήτη «Ιησού». Η ονομασία Μοναστήρι που φέρνει σήμερα ένας άλλος πομακικός συνοικισμός είναι παλαιότατη και το χωριό είναι κτισμένο πάνω σε λόφο από παλιά γεμάτο ερείπια μοναστηριού. Όταν η Δυτική Θράκη έγινε βουλγαρική, για λόγους προπαγανδιστικούς το Μοναστήρι ανακαινίστηκε και οι καλόγεροί του έφυγαν με την προέλαση του Πάγκαλου, το 1926. Οι Πομάκοι, σαν ακρίτες, πρόσφεραν μεγάλες υπηρεσίες στους βυζαντινούς, ειδικά στους αγώνες τους κατά των Βουλγάρων. Οι φθορές που είχε υποστεί στους αιμοπότες αυτούς πολέμους, ανάγκασαν το βυζαντινό κράτος στην περίοδο των Πωγωνάτου και Τσιμισκή να μεταφέρει τους παυλικιανούς ακρίτες στη Ροδόπη για ενίσχυση των ευρωπαϊκών συνόρων. Ο Λέων ο Ε’ που κατετρόπωσε τους Βούλγαρους στη Μεσημβρία, ακόμα και σήμερα αναφέρεται από τους Πομάκους σαν το δικό τους λιοντάρι». Σαν θρύλος μένει στην απλοϊκή τους ιστορική μνήμη ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος. Χαρακτηριστικό είναι πάλι το επεισόδιο με τον Βούλγαρο Μομτσίλωφ, μισθοφόρο του Κατακουζηνού που αποστάτησε και που πολέμησαν και νίκησαν οι Πομάκοι κοντά στο σημερινό χωριό Κέχρο. Στο μέρος που θάφτηκαν οι Πομάκοι νεκροί αυτού του αγώνα βρίσκεται σήμερα το χωριό Νικητές (Ουτς –Γαζιλέρ δηλαδή Τρεις Νικητές). 

 Ο Παναγιώτης Φωτέας με το μητροπολίτη Δαμασκηνό

τον Απρίλιο του 1975

Κλείνοντας αυτό το σύντομο αφιέρωμα στο Παναγιώτη Φωτέα θα πρέπει να πούμε ότι ο συγκεκριμένος Νομάρχης Ροδόπης αποτελούσε μία από τις σπάνιες περιπτώσεις πνευματικού ανθρώπου που καλείται να χειριστεί τα ευαίσθητα θέματα και τα χειρίστηκε με το δέοντα σεβασμό. Ο Πλάτων είχε γράψει πως μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί όταν οι φιλόσοφοι βασιλεύσουν ή όταν οι άρχοντες φιλοσοφήσουν:

«Ἐὰν μή ἢ οἱ φιλόσοφοι βασιλεύωσιν ἐν ταῖς πόλεσιν ἢ οἱ βασιλεῖς φιλοσοφήσωσι γνησίως τε καὶ ἱκανῶς, καὶ τοῦτο εἰς ταὐτὸν συμπέσῃ, δύναμίς τε πολιτικὴ καὶ φιλοσοφία, οὐκ ἔστι κακῶν παῦλα...»

(Ἄν οἱ φιλόσοφοι δὲν γίνουν βασιλεῖς στὶς πόλεις, ἢ δε φιλοσοφήσουν οἱ βασιλεῖς γνήσια κι’ὅσο χρειάζεται, σὲ τρόπο ποὺ νὰ συμπέση στὸ ἴδιο πρόσωπο καὶ δύναμη καὶ φιλοσοφία, εἶναι ἀδύνατο  νὰ σταματήση τὸ κακὸ…)

(Πλάτωνος Πολιτεία 473d)

Η ευρυμάθεια, η φιλαλήθεια και η πολιτική σκέψη του Παναγιώτη Φωτέα θα πρέπει να αποτελέσει πρότυπο και για τις σημερινές γενιές πολιτικών, νομαρχών, δημάρχων και βουλευτών, οι οποίοι δυστυχώς συχνά βάζουν τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες πάνω από το συμφέρον αυτού του τόπου. Το παράδειγμα της προσωπικότητας του Παναγιώτη Φωτέα ας φωτίζει το νου και των σημερινών μας ηγετών.

Νικόλαος Θ.Κόκκας

Πηγή: http://pomakohoria.blogspot.gr/2013/04/blog-post_16.html?m=1

 

Με την υπογραφή του Σέμπα

Προς τι η χρήση της τουρκικής γλώσσας; 

Εξακολουθεί να κάνει χρήση όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της τουρκικής γλώσσας στις ανακοινώσεις του, οι οποίες γίνονται κυρίως μέσω των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης καθώς και στις όποιες εκδηλώσεις του ο Πολιτιστικός Σύλλογος Νέων Σμίνθης και πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω το λόγο των δίγλωσσων αυτών ανακοινώσεων. Ευτυχώς παρά τα τεράστια εγκλήματα των έως τώρα ελληνικών κυβερνήσεων στη Θράκη, έχουμε καταφέρει να αποφύγουμε την αναγνώριση τουρκικής μειονότητας στην περιοχή κι άρα αναφερόμενοι στους μουσουλμάνους που ζουν στη Θράκη μιλάμε για Έλληνες πολίτες με διαφορετικό απλώς θρήσκευμα. Προς τι λοιπόν η χρήση της τουρκικής γλώσσας από τους νέους της Σμίνθης; Είναι δική τους επιλογή ή μήπως τους την επέβαλαν κάποιοι άλλοι; Εκτός πια αν ο εν λόγω σύλλογος συντάσσεται με τους κύκλους εκείνους που ζητάνε αναγνώριση τουρκικής μειονότητας στη Θράκη. Συμφωνώ πως αρκετοί μουσουλμάνοι της Θράκης αισθάνονται ή έστω δηλώνουν Τούρκοι. Επίσημα όμως στην περιοχή υπάρχουν μόνο έλληνες μουσουλμάνοι κι άρα δε χρειάζεται η δεύτερη εντελώς ξένη γλώσσα.   

Υπάρχει ακόμα Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων στην Ξάνθη; 

Κι από τους νέους της Σμίνθης και την τουρκική τους γλώσσα πάμε σε έναν άλλο πολιτιστικό σύλλογο ο οποίος ιδρύθηκε με πολύ κόπο και κάτω από απίστευτα δύσκολες συνθήκες πριν από σχεδόν μια δεκαετία. Αναφέρομαι στον Πολιτιστικό Σύλλογο Πομάκων Ξάνθης ο οποίος έχει σχεδόν χαθεί από το προσκήνιο. Πέρα από μια ιδιαίτερα επιτυχημένη εκδήλωση που είχε διοργανώσει λίγο μετά την ίδρυση του δεν έχει να δείξει κάποιο άλλο έργο. Ακολούθησαν βέβαια στην πορεία δράσεις όπως η δημιουργία παραδοσιακών πομάκικων φορεσιών καθώς και η έκδοση βιβλίων με αντικείμενο την πομάκικη γλώσσα ή γενικότερα την ιστορία των Πομάκων αλλά όπως και να το κάνουμε, ο συγκεκριμένος σύλλογος σε καμιά περίπτωση δεν έχει ανταποκριθεί στις προσδοκίες των εκατοντάδων ελληνόψυχων μουσουλμάνων Πομάκων που τον εμπιστεύτηκαν. Όλα αυτά δεν τα λέω ούτε για να γίνω κακός ούτε για να υποτιμήσω των προσπάθεια ορισμένων ανθρώπων. Στόχος της αναφοράς μου αυτής είναι αποκλειστικά και μόνο η αφύπνιση των μελών και κυρίως του Δ.Σ. του συλλόγου και μάλιστα σε μια εποχή που οι πράκτορες της Άγκυρας κάνουν ότι θέλουν στη Θράκη.  

Μπορεί να δώσει λύση ο Δήμαρχος Μύκης;

Το χειρότερο πράγμα που ίσως μπορεί να πάθει ένας άνθρωπος στη μέση του καλοκαιριού και με απίστευτα μεγάλη ζέστη είναι να μείνε χωρίς νερό στο σπίτι του. Κι όμως, πρόκειται για μια κατάσταση που οι κάτοικοι αρκετών οικισμών του Δήμου Μύκης την ξέρουν πολύ καλά γιατί τη ζουν εδώ και δεκαετίες. Μένουν για πολλές ώρες χωρίς σταγόνα νερό στα σπίτια τους περιμένοντας την αρμόδια υπηρεσία του Δήμου να τους πάει νερό με βυτιοφόρο όχημα. Δε θα σταθώ καθόλου στην ποιότητα του μεταφερόμενου με βυτιοφόρο όχημα νερού η οποία μπορεί να είναι η καλύτερη. Εκείνο που έχει σημασία είναι πως αυτή η λύση σε καμιά περίπτωση δεν καλύπτει τις ανάγκες των κατοίκων. Αν είναι δυνατόν σε μια εποχή που μιλάμε για βόλτα και καφεδάκι σε άλλους πλανήτες, ο Δήμος Μύκης να μη μπορεί να δώσει μια οριστική λύση στο συγκεκριμένο πρόβλημα. Δε ρίχνω όλες τις ευθύνες στον σημερινό Δήμαρχο Μύκης αφού όπως προανέφερα το πρόβλημα της υδροδότησης αρκετών οικισμών της περιοχής υπάρχει εδώ και δεκαετίες χωρίς κανένας από τους προηγούμενους Δημάρχους να μπορέσει να βρει μια μόνιμη λύση. Καλώς ή κακώς όμως αυτή τη στιγμή Δήμαρχος Μύκης είναι ο κ. Καπζά κι άρα αυτός πρέπει να φανεί ικανότερος από τους προκατόχους του και να δώσει μια οριστική λύση. Εύχομαι να τα καταφέρει αν και για να πω την αλήθεια δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος. Το πιθανότερο είναι πως οι κάτοικοι των οικισμών του Δήμου Μύκης τη λύση αυτή θα την περιμένουν από τον επόμενο, τον μεθεπόμενο και πάει λέγοντας. 

Το λέω τελευταία φορά και μετά θα αλλάξω στάση 

Σίγουρα ορισμένοι θα με πουν γραφικό, ακόμα και κουραστικό αλλά εγώ θα μπω στον κόπο να επισημάνω και πάλι κάτι που ήδη έχω πει πολλές φορές. Στην xanthinet.gr έχουν όλοι μα όλοι φωνή και όχι μόνο εκείνοι που δίνουν για παράδειγμα απευθείας αναθέσεις. Το γεγονός πως ανάμεσα σε αυτούς τους όλους είναι και η Χρυσή Αυγή, θυμίζω μιλάμε για την τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας, δε δίνει σε κανέναν δήθεν δημοκράτη και προοδευτικό το δικαίωμα να με αποκαλεί ναζιστή ή οτιδήποτε άλλο παρόμοιο. Προσέξτε, είναι η τελευταία φορά που κάνω υπομονή και αρκούμαι απλά στο δημοσίευμα αυτό. Από την επόμενη φορά; όμως θα αλλάξω στάση κι αν χρειαστεί θα φτάσω μέχρι και τη δικαιοσύνη. Σε κανέναν όμως δε θα επιτρέψω να μου προσάπτει χαρακτηρισμούς που δε με εκφράζουν και κυρίως σε κανέναν δε θα επιτρέψω να μου κάνει μαθήματα δημοσιογραφίας. Για μένα δημοσιογραφία σημαίνει ενημέρωση και βήμα σε όλους, κάποιοι άλλοι ίσως να την αντιλαμβάνονται αλλιώς τη δημοσιογραφία. Δικαίωμα τους και δικαίωμα μου.     

 

Némot vódo mlógo ad górnese selá faf Míki

Pres vódo za mlógo saháteve sedôt insánon na mlógo ad pomátskïse selá faf Míki i inazí stánava po chôsto faf lâtashnïse mésetsi allá íma selá da astánavot pres vódo i zimóse. Inazí na stánava isâ seftâ allá íma yátse mlógo godínï atkák zafátiho insánon pa inéy selá da zhïvót pres vódo. Da isâ ad Belidióno na mazhîho da stóret nâko za da atkárot sâkade vódo i za da so pólnet dépïne faf inéy selâ trâbava ad Belidiñono da károt vódo sas tumafíle allá inîy na stánava rábata óti ináy vadá stíga za yátse mífko saháteve.

Pa inéy selá po mlózine insán rábatôt pa mestána i agîna so na pláden vórnot na kóshtono némot vódo níta rakîne da si amîyet. Po mlózine móchet da si ímot dáima zabráto vódo íli faf nâko golâmo káde íli faf tâhno si dépo allá dur na íde vadá na cheshmôno na mózhot da si stóret rábatono. 

Trâbava álla ad Belidióno da stóret nâko za da íde vadá pa vrit selána óti ye yâtse belâ ásïl lâtse da némot insánon faf kóshtono vódo.    

 

  • Κατηγορία Habereve