Log in
updated 3:02 PM UTC, Sep 21, 2019
Ροή ειδήσεων :

Κατώτερου θεού τα πομακοχώρια της Ξάνθης

Όταν με ρωτήσει κάποιος ξένος πως περνάμε, πως ζούμε εμείς εδώ πάνω στα δικά μας χωριά ντρέπομαι να του πω. Δεν ξέρω πώς να αρχίσω. Ντρέπομαι να του πω ότι τα δικά μας παιδιά μεγαλώνουν στους δρόμους γιατί σε όλα αυτά τα χωριά δεν υπάρχει ούτε μια παιδική χαρά για να πάνε να παίξουνε. Ντρέπομαι να του πω πως τα δικά μας παιδιά παίζουν στα χωράφια ποδόσφαιρο, μπάσκετ και βόλεϊ γιατί σ’ αυτά τα χωριά δεν υπάρχει ούτε ένα γυμναστήριο.

Λέω θα αρχίσει να γελάει αν του πω πως τα δικά μας παιδιά μαθαίνουν να κολυμπούν στα βρόμικα ποτάμια γιατί δεν έχουν ένα κολυμβητήριο. Δεν μπορώ να του πω ότι οι μητέρες το απόγευμα που δροσίζει βγάζουν τα μικρά παιδιά με τα καροτσάκια στους δρόμους μέσα στα αυτοκίνητα γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα πάρκο για να τα πάνε εκεί. Αλλά πιο πολύ ντρέπομαι να του πω πως τα δικά μας παιδιά όταν τελειώσουν το γυμνάσιο δεν ξέρουν καλά την Ελληνική γλώσσα γιατί στα σχολεία τα διδάσκουν πιο πολύ Τουρκικά παρά Ελληνικά.

Πώς να του πω πως έρχονται μέρες που μερικές οικογένειες δεν έχουν ούτε ψωμί να φάνε γιατί όλη τη χρονιά δουλεύουν το καπνό και στο τέλος το πουλάνε για μισό € το κιλό. Πώς να του πω ότι έρχονται μέρες που μερικοί άνθρωποι δεν έχουν νερό να πλύνουν τα χέρια τους. Γι’ αυτό πολλοί Πομάκοι πηγαίνουν για δουλειά σε άλλα κράτη για να φέρουν ένα κομμάτι ψωμί στο σπίτι. Τι άλλο μπορούν να κάνουν αφού το δικό μας κράτος δεν τους θεωρεί ανθρώπους.